उ॒च्छ्वञ्च॑माना पृथि॒वी सु ति॑ष्ठतु स॒हस्रं॒ मित॒ उप॒ हि श्रय॑न्ताम् ।
ते गृ॒हासो॑ घृत॒श्चुतो॑ भवन्तु वि॒श्वाहा॑स्मै शर॒णाः स॒न्त्वत्र॑ ॥ १२ ॥

उ॒त्ऽश्वञ्च॑माना । पृ॒थि॒वी । सु । ति॒ष्ठ॒तु॒ । स॒हस्र॑म् । मितः॑ । उप॑ । हि । श्रय॑न्ताम् ।
ते । गृ॒हासः॑ । घृ॒त॒ऽश्चुतः॑ । भ॒व॒न्तु॒ । वि॒श्वाहा॑ । अ॒स्मै॒ । श॒र॒णाः । स॒न्तु॒ । अत्र॑ ॥

May the heaving earth (उच्छ्वञ्चमाना पृथिवी) remain still (सु तिष्ठतु), and may the innumerable clods (सहस्रम् मितः) rest on him (उप हि श्रयन्ताम्)!  May they (ते), being moist (घृतश्चुतः), be his home (गृहासः भवन्तु), and may they be his refuge (अस्मै शरणाः सन्तु) at this place (अत्र) at all times (विश्वाहा)!

Ritual Use

Yet another indication that the deceased was buried. The use of the adjective सहस्रम् indicates that a large quantity of earth was required, which would not be the case if only an urn was buried.  In the AGS, This verse is recited after the pit containing the ashes is filled.


  • घृतश्चुतः – releasing water (घृतम्), moist
  • विश्वाहा – from विश्व (all) + days (अहन्)

RV10.18-Text-Audio     RV10.18.11     RV10.18.13